[DR] Halloween Event Part 1
Pairing - SZ (Sincere x Zarc)
Rate - NC - 15
Warnig - Zombie
Summary - ถ้าพระเอกของเรื่องกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมา นา(ย)งเอกจะจะยังไงดีล่ะ?
---------------------------------------------------------
“เสร็จแล้ว.... ♥”
เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากเรียวๆ บ่งบอกอารมณ์ของผู้พูดได้เป็นอย่างดี นัยน์ตาสีเหลืองมองของเหลวสีสดในหลอดทดลองทรงสูงอย่างมีความสุขพลางแกว่งมันเล่นไปมาเบาๆ ผลของความพยายามหลังจากขลุกตัวอยู่ในแลปมาตลอดสองสัปดาห์ ในที่สุดสิ่งที่เขาพยายามคิดค้นมาตลอดเวลาก็กลายเป็นจริง
...ทีนี้ล่ะ ใครหาว่าผมเป็นเคะอีก โดนยานี้ไปแล้วจะรู้สึก!...
ซาร์คยิ้มอย่างพึงพอใจ หมอหนุ่มฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางเทของเหลวจากหลอดทดลองนั้นลงกับขวดใสและเก็บมันไว้กับตัว มือเรียวเริ่มลงมือเก็บของเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน ในหัวก็คิดถึงภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากยาตัวนี้ถูกเผยแพร่ออกไปโดยพวก (หนู) ผู้ลองยาทั้งหลายแหล่
‘ยานี้มันยอดมากเลยครับหมอ!’
‘คุณช่างมีรัศมีของแพทย์ผู้อัจฉริยะจริงๆ!’
‘ไอเลิฟยูวววว หมอขา ขอยาอีกสิฮร้าาา~ ♥’
“ใจเย็นๆ ครับทุกคน ฮ่าๆ ยาของผมยังมีอีกเยอะะ”
คนผมยาวเพ้อออกมาด้วยแววตาฝันหวาน อนาคตอันสดใสรอเขาอยู่! ต่อไปจากนี้ทุกคนในคุกจะเรียกเขาว่าหมอ! หมอซาร์คไม่ใช่หมอเคะ!
ยาตัวนี้ซาร์คใช้สมองคิดค้นออกมาอย่างยากลำบาก มันเป็นยาที่เมื่อรับเข้าไปในร่างกายแล้วจะไปกระตุ้นความ ‘เคะ’ ของผู้รับยาออกมาอย่างมีประสิทธิภาพ จะเมะราชา เมะเหนือเมะแค่ไหนก็เคะได้!! เคะแล้วก็จะยิ่งเคะขึ้นไปอีก!!
ทว่าเขาไม่รู้...ว่ายานั้นมันอันตรายมาก...
อันที่จริงยาตัวใหม่ที่หมอหนุ่มคิดค้นขึ้นมานั้นมันไม่ใช่ยาธรรมดาที่มีสรรพคุณน่ารักๆ (?) อย่างเช่นมีหูแมวหางแมวโผล่ หรือว่ายาสีรุ้งที่มีผลข้างเคียงกับเรื่องใต้สะดือ (!?) หรือว่ายาลดอายุอะไรเทือกนั้นเลย เพราะความหลงลืมในการทดลองที่ผิดพลาดหรือว่าการผสมสสารในการทดลองผิดไป... ยาตัวนี้จะทำปฏิกิริยากับศพ และมันจะทำให้ศพนั้นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทว่าหัวใจและสมองไม่ทำงานตามปกติ มีแค่ร่างที่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับสิ่งเร้าภายนอกเท่านั้น มันจะกลายเป็นศพเดินได้ หรือที่มีคำเรียกอย่างแพร่หลายว่า ‘ซอมบี้’
แล้วกับคนปกติที่ไม่ใช่ศพล่ะ?
เป็นการดีที่ยาตัวนี้ซาร์คเพิ่งทำการทดลองเสร็จเป็นครั้งแรก จึงยังไม่ได้ผลิตหรือต่อยอดทำการทดลองเพิ่ม ผลคือยาอันตรายที่คนคิดค้นไม่รู้ถึงความอันตรายของมันจึงมีแค่ขวดเดียวที่ติดกับตัวเขาเอง หากนำไปทดลองกับคนในคุกสักคนก็คงจะได้รู้กัน...
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูห้อง (แลป) ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังลงมือเก็บของอยู่ชะงักไปนิดหน่อย ร่างสูงโปร่งสวมชุดกาวน์หมุนตัวเดินไปที่ประตูและเปิดมันออกก็พบกับคนที่มาหา ผมสีทองยาวประบ่ากับใบหน้าสวยๆ และนัยน์ตาสีเขียวที่คุ้นเคยดี จะใครเสียอีก... ก็คุณแฟนสุดที่รักนั่นไง
“อะ...อ้าว ซิน มาหาผมเหรอ?” ซาร์คยิ้มติดจะชืดๆ เล็กน้อย หากเป็นเวลาปกติเขาจะดีใจ (ไม่) นิดนึง แต่มันไม่ใช่กับเวลาที่เขากำลังลงมือเก็บอุปกรณ์ในแลปนะ! อย่างนี้ซินเซียต้องรู้แน่ๆ เลยว่าเขาเพิ่งทำยาตัวใหม่
“แมวก็อยากมาหาเจ้าของนี่ครับ คิดถึง” ซินเซีย ลูเธอร์ยิ้มออกมาแล้วขยับดึงเจ้าของห้องมากอด จมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวๆ แก้มก่อนจะเลื่อนไปยังต้นคอเรียว ดมกลิ่นตัวหอมๆ ปะปนกลิ่นยาที่คุ้นชินดีแล้ว ซาร์คถอนหายใจนิดๆ แล้วยกมือขึ้นกอดแมวขี้อ้อนของตัวเอง และยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
“นี่ อ้อนแบบนี้กับผมคนเดียวนะ ห้ามไปอ้อนใครที่ไหน เข้าใจไหม?”
“คร้าบๆ~ เจ้าของทั้งรักทั้งหวงขนาดนี้จะให้ไปอ้อนใครได้ล่ะ”
ซาร์คเชิดหน้าขึ้นนิดหน่อยแบบพยายามกลั้นรอยยิ้มของตัวเอง
“รู้แบบนั้นก็ดีแล้วครับ”
ซินเซียหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอาคางเกยไหล่คุณหมอและลอบมองในห้อง หัวคิ้วขมวดนิดหน่อยเมื่อเห็นข้าวของอุปกรณ์ทั้งหลายแหล่วางระเกะระกะไปหมด...
...เพิ่งทำยาตัวใหม่ไปรึเปล่า...? คนผมทองสงสัยเล็กน้อยเลยตัดสินใจเอ่ยปากถาม
“ทำไมในห้องดูรกจังครับ? เพิ่งทดลองยาตัวใหม่เหรอ”
เจ้าของผมยาวสีน้ำตาลเทาสะดุ้งเฮือกแล้วนิ่งไปสองวิแล้วค่อยหัวเราะ (กลบเกลื่อน) ออกมา
“..อะฮ่าๆๆ คุณพูดอะไรน่ะซิน ทดลองยาอะไรครับ ไม่มี้ไม่มี...”
หมอครับ... โกหกแบบนี้เด็กสามขวบยังดูออกเลยนะ
หนุ่มฝรั่งเศสผละออกมาหรี่ตามองคนโกหกแล้วสรุปในใจทันทีที่เห็นสีหน้าแววตาหลุกหลิกของซาร์ค เขาถือวิสาสะดันตัวเองและคุณหมอเข้าไปในห้องแลปทันทีโดยไม่ลืมที่จะกดล็อคประตูห้อง คนผมยาวอ้าปากพะงาบๆ ด้วยความที่ตามไม่ทัน
“ซะ... ซิน! เข้ามาในห้องผมทำไมอ่ะ เราออกไปข้างนอกกันดีกว่า ในนี้มันรกม้ากมากเลยนะ (‘ ‘;;;;)”
ซินเซียสำรวจรอบๆ ห้องที่แสนจะเต็มไปด้วยโหลยา กองชีท และอุปกรณ์การทดลองมากมายและหันมองเจ้าของห้องด้วยแววตาจับผิดก่อนจะยิ้มสว่างไสวออกมา
“ยาตัวใหม่อยู่ไหนครับ?”
“..อะฮ่าๆๆ คุณพูดอะไรน่ะซิน ทดลองยาอะไรครับ ไม่มี้ไม่มี...”
ซาร์คพูดรัวปร๋อเสียงใสด้วยความมั่นอกมั่นใจ แต่ว่านะหมอ... ไอ้ประโยคที่พูดนั่นน่ะไม่คุ้นๆ หูไปหน่อยรึ??
มือขาวของซินเซียเอื้อมไปดึงคุณหมอคนเก่ง (?) เข้ามาใกล้ตัว นัยน์ตาสีเขียวจ้องลึกเข้าไปในตาใสของอีกฝ่ายอย่างต้องการเค้นความจริง ใบหน้าทั้งสองที่อยู่ใกล้กันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจ ซาร์คหลบตาเล็กน้อย หัวสมองก็พยายามคิดหาทางเอาตัวรอดจากมือมารที่ใส่หน้ากากเทวดา (?) ตรงหน้า
...ถ้าโกหกก็ถูกโกรธ ถ้าบอกเรื่องจริงก็จะ (เสี่ยง) ถูกกด! ทำไมหมอดีๆอย่างผมถึงได้ไร้ทางเลือกแบบนี้เนี่ยยย...
ชายเจ้าของห้องโวยวายในใจแล้วเลือกที่จะยิ้มหวานหยดให้สุดที่รักที่ใกล้จะเป็นพญามารเข้าไปทุกทีๆ
“มะ...แหมซิน คุณไม่เชื่อผมหรอ ผมไม่ได้ทำยาจริงๆน้า~”
คนที่มองยิ้มหวานเลิกคิ้วขึ้นมานิดหน่อย มือขวาที่ว่างอยู่เลื่อนไปโอบเอวซาร์คช้าๆ แล้วผละออกมาก่อนจะชูวัตถุอะไรสักอย่างที่ทำให้คนผมยาวยิ้มค้างออกมาได้
“Eh bien, C'est quoi?, Ma chère..” ( เยี่ยม แล้วนี่มันอะไรครับ ที่รัก? )
ซาร์คกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงงในสิ่งที่ซินเซียพูด แต่สิ่งที่ทำให้เขางงยิ่งกว่าคือขวดยาในมืออีกฝ่ายต่างหาก
...เอาไปตั้งแต่ตอนไหน (วะ) ครับ!?...
มือเรียวพยายามอย่างยิ่งที่จะคว้าขวดยาตัวใหม่ที่เขาแสนจะทุ่มเทกับมันกลับมาให้ได้ ทว่าคนแย่งก็พริ้วเกินไป... เอื้อมซ้ายเบี่ยงขวา หลอกขวาลงล่าง พริ้วตลอด!!
“เฮ้ซิน! เอายาผมมานะ!”
ซินเซียเลิกคิ้วเล็กน้อย
“บอกมาก่อนสิครับว่านี่มันยาอะไร?”
“จะยาอะไรก็ดีทั้งนั้นล่ะครับ เอามานะซินเมี้ยว!” หมอพูดพลางพยายามเข้าประชิดตัวคนผมทองเต็มที่
“แล้วคุณจะเอาไปใช้กับใครครับ ทำมันขึ้นมาทำไม”
“ซินเซีย!? ผมจะโกรธแล้วนะ ส่งยามา ถ้ามันตกแตกผมจะโกรธคุณมากเลยนะ!”
ซาร์คพูดเสียงเฉียบหน้าบึ้ง คิ้วสีน้ำตาลขมวดมุ่นจนคนมองถอนหายใจกับแววตาที่ส่อเค้าอารมณ์ขุ่นมัว จึงต้องยอมส่งขวดยาที่บรรจุของเหลวสีเหลืองอมส้มกลับไปให้
“เฮ้อ... ขอบคุณครับซินเมี้ยว” ร่างสูงโปร่งสวมชุดกาวน์รับขวดยามาอย่างระมัดระวังแล้วถือมันแนบอกแน่น ซินเซียพยักหน้าพร้อมยิ้มจางนิดหน่อย
“อย่าเอาไปใช้กับคนอื่นมั่วซั่วนะครับซาร์ค”
หมอเลิกคิ้วแล้วถามเสียงสูง
“พูดอะไรน่ะซิน แล้วมันจะรู้ผลได้ยังไง จะให้ผมทดลองกับคุณเหรอ?”
“อื้อ” เจ้าของใบหน้าสวยกับผมสีทองพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซาร์คอึ้งไปสามวิแล้วร้องลั่น
“เฮ้ยยย นายบ้าไปแล้วเหรอซินเซีย จะให้ผมลองยากับนายเนี่ยนะ!?”
นักโทษหอโทสะเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเรื่อยๆ สบายๆ ราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร
“ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ครับ... ยาของคุณคงไม่ทำให้ผมถึงตายหรอกมั้ง? ใช่ไหมซาร์ค?”
“นะ นายคิดอะไรของนายเนี่ยยย”
“ก็นั่นล่ะครับ เอ้า...เอายามาสิ?”
ซาร์คนิ่งไปแวบหนึ่งเพื่อคิดถึงผลที่จะตามมา
ซินเซียได้รับยา > ยาเคะ > ได้รับแล้ว > เคะ > เคะแล้วทีนี้หมอก็จะได้รุก!
สุดยอด!! แทรเบียง!! เพอร์เฟ็คต์ที่สุด!!
ริมฝีปากเรียวคลี่ยิ้มหวานคลอเคล้ากับเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอจนคนฟังรู้สึกตัดสินใจผิดขึ้นมา ซาร์คหันมาหาซินเซียอย่างซ่อนประกายความดีใจในแววตาไม่มิด
“เอ้า งั้นเดี๋ยวผมป้อนคุณนะครับ ที่รัก ♥”
เอา-แล้ว-ไง
Part 1 : Fin
TBC.
----------------------------------------------------
พล็อตตอนแรกกะจะเอาเป็นฆาตกรนะ แต่ว่าปาล์มไม่รู้จะผูกเรื่องยังไงดี ฮ่าๆ
จู่ๆ ซอมบี้ก็โผล่ขึ้นมาในหัว ก็เลย เออ เอาฟะ! ซอมบี้นี่แหละ ถนัด! (จากอินเนอร์ล้วนๆ #ไม่ใช่...)
ตอนที่สองปั่นอยู่ได้สัก 75% แล้วล่าาา XD คาดว่าคงเสร็จในเร็ววัน 555
จะอัพให้จบในฮาโลวีนให้ด้ายยยย /มุ่งมั่นมาก/
(ช่วงนี้อยากโละบล็อคใหม่มาก แล้วจัดหน้าให้มันกว้างงงงงงงขึ้น แต่ตัวข้านั้นโง่โค้ด OTL
ใครก็ได้่ช่วยหนูทียย์ ฮืออออออ)
ปล.ขอให้แห้งสนิทกันทุกคนนะจุ๊
ปลล.รักคนอ่านทุกคนจ้ะ ♥
ปลลล.ซินเซียน่ะเมะมากนะ (แฝดก็เมะ #ไม่เกี่ยว)
ปลลลล.กักคุเอนฮาโลวีนรอนิดหนึงนะจ๊ะ ฮะฮี่ =..=
Aklare : เอแคลร์
